==============

من بی خیالم / کی گفته از دست تو / اقیانوس ها را گریه می کنم؟ کوه های جهان را داد می زنم؟

کی گفته ؟ ها ؟ / کی گفته بادها را آه می کشم؟ / کی گفته؟ / من بی خیالم بی خیال همه چیز

 بی خیال همه کس / اما مگر می شود / بی خیال تو بود؟....

=====================================

زبانم لال اگر من دست از عشق تو بردارم

سر راحت چگونه بر زمین خشک بگذارم

تو مثل دختران ایل کلهر سبزه و شیرین

پس از هربار دیدن، کرده ای از کار بیکارم

نه شوق زندگی دارم نه رویای خروشیدن

چو مردابی به دورازتو، درون خود گرفتارم

 خدا را خوش نمی آید به شوق دیدنت بانو

 تمام  روزهای هفته را با درد بشمارم

چگونه رو به بهبودی کند حال خراب من

که از کوچه،خیایان،شهر،مردم ،بی تو بیزارم

 نباشی من علیه ات انقلابی سبز خواهم کرد

 نباشی مثل منصوراز طناب خویش بردارم

چنان نعشی مرا باید به دست خاک بسپاری

 چنان عشقی تو را باید به قلب سنگ بسپارم

  جواب مثبت از (( نه))   گفتن ات  هر بارمی ریزد

خودت چون خوب میدانی که خیلی دوستت دارم

=====================

 به تو که فکر می کنم

 مثل کلاهک کارخانه ها

  دود از کله ام بلند می شود...

====================

   از آن روزی که بخشیدم به چشمانت دل خود را

                  به چشم خویش می بینم همه شب قاتل خود را

 تو همچون کودکان سرگرم بازی کردنی بانو

                         که جفت هم بچینی قطعه های پازل خود را

 من اینسو خواب از چشمم پریده تا خروس صبح

                           که شاید حل کنم با تو تمام مشکل خود را

بدون شک وشبهه مال من هرگز نخواهی شد

                             مروری میکنم هر شب خیال باطل خود را

 شب و دریایی از امواج اندوه و پریشانی

                          یقین گم می کنم دیگر نشان ساحل خود را

 بگو ای بید مجنونی که درهم ریخته موهات

                                   چگونه در کنار تو بسازم منزل خود را

 تمام سهم من از زندگی شعر است و موسیقی

                             نشد از سر بریزم تا به پایت حاصل خود را

 شبیه آرزوها و خیالا ت منی شاید

                            که از روز ازل دادم به چشمانت دل خود را

دی ماه ۱۳۷۵(برگرفته از مجموعه شبانه های بی تو)

                         چه حالی می دهد مردن میان گرمی دستات

 پس از یک خلقت با حوصله ، جذاب وبا دقت

                                   خدا محو تماشای تراش قامت رعنات

 عجب تصویر موزونی ، چه نستعلیق زیبایی

                                   فدای خط  پیوند  قشنگ  بین  ابروهات

 تو شاید در جهان دیگری هم بوده ای با من

                             که بعد ازمدتی کوتاه این جا کرده ام پیدات

 جهان تصویر ما را قاب خواهد کرد بی تردید

                             مرا با بخت کوتاه  و تو را با آن قد وبالات

 زمین بی تو عذاب آور ، پر کاهی نمی ارزد

                                به جان نازنین تو ، به پیغمبر به این آیات

 نه ممکن نیست،باور کن تصور کردنش سخت است

                      که بگذارم کسی را درحریم  قلب خود  بر جات

 دلتنـــــــــــــــــگی
 عین آتش زیر خاکــــــستر است
 گـــــــاهی فـــــــکر میکنی تمـــــــــام شده
 امّـــــا یــک دفــــعه
 همه ات را آتــــش مـــــــــــیزند...

سالها پیش دوست وبرادر شاعرم بهروز یاسمی مبادرت به چاپ گزینه اشعار شاعران معاصر کرده بود واز قضا این غزل رو از بنده انتخاب کرده بودند که با حال وهوای آن روزها به شما خواننده عزیز تقدیم می شود

------------------------------------------------------------------------------

ای حافظ شیراز شده  مات نگاهت

                                          درگیر غزل  گفتنی از چشم سیاهت

چون موج می آیی ودل ازشوق رسیدن

                              عمری است که چون صخره نشسته سرراهت

فرقی که ندارد به خدا هر شب وهرروز

                                       روزم همه چون جنگل موهای سیاهت

مانند  پر کاه  شناور شده ام  باز

                                              در جذبه  نقاشی آن چهره ماهت

رویا و بخار و شبح وهاله به هم ریخت

                                              از هرم نفس های زمستانی آهت

تصویرتوبا دلهره واشک عجین است

                                      تا بوی سفر می رسد از شال و کلاهت

هرگز نرسیدیم به هم  گرچه موازی

                                          چون پیرهن خط خطی راه به راهت

 حیف است که یک لحظه کسی چشم ببندد

                                              بر خنده  پرشیطنت گاه به گاهت

ای کاش که تا ریشه وتا پوست بسوزم

                                            ای کاش که در گستره هرم گناهت

بگذار در اندوه نبود تو بسوزم

                                            بگذار بگویم که خدا پشت وپناهت

حتماً كه نبايد شعر بگويم گاهي بهتر است خودكارم را پشت گوشم بگذارم و همچنان كه بيرون

را تماشا مي كنم خيال كنم بزرگترين شاعر دنيا هستم حتماً كه نبايد بزرگترين شاعر دنيا باشم...

همین که عاشق تو لعنتی هستم یعنی شاعرم .....!

----------------------------------------------------------------------------------------------

مردم از بس که نشستم سرراهت بانو

                            مردم از بس که نهادم سر خود برزانو

گاه ویران، متلاطم ، پرم از تنهایی

                              مثل باران زده ای رفته به کنج پستو

گاه در عشق تو مانند پلنگی مغرور

                               گاه از شرم تو مانند غزالی  ترسو

                             خانم سبزه ی شیرین صفت حادثه جو

پلک برهم بزن وحال مرا بر هم زن

                                   جز تماشای تو تاثیر ندارد دارو

مثل یک تشنه که در وهم سراب است نشد

                          با تو حرفی بزنم ، از ته دل ، رو در رو

 یاد تو مثل نسیمی است که بعد از مردن

                            می وزد  بر بدن زخمی من از هر سو

...

شب فرا می رسد از راه ومن این جا تنها

                          خیره  درهاله ای از شیطنت چهره ی او

                          تو مثل ابرهای آسمان صاف و دل انگیزی

بریزان شهر را درهم، بپاشان عقل را ازهم                            

                      تو که سنگین تراز کوهی و هر آن زلزله خیزی

دمار از روزگار من درآوردی و خوشحالم                                     

                                 بیا تا نظم دنیای مرا یکجا بهم ریزی

نمی دانم چرا قسمت نشد ما مال هم باشیم                               

                        هنوزم بعد از آن سوء تفاهم اشک می ریزی؟

چرا با لهجه شیرین خود با من نمی گویی!!                                

                         بگو بانو بگو از دست کی از غصه لبریزی؟

کمی آهسته تر راه خودت را کج نکن دیگر                          

                          چرا ازعاشق دل خسته ات در حال پرهیزی

به پاس اشک های ما دوتا بعد از جدایی مان                                

                             درختان برگ باریدند در آن عصر پاییزی

بیا محض خدا بشکن سکوت پرصدایت را

                        ببین از غصه دق کردم دلم لک زد بگو چیزی...

نمی دانم که روزی از دل من سیر خواهی شد؟؟

                            و یا شاید  به  پای مرد دیگر، پیر خواهی شد !!

اگر گویم تو را ای کاش من هرگز نمی دیدم

                                بدون هیچ  تردیدی ز من  دلگیر خواهی شد

همیشه فکر می کردم  اگرچه  قله ای هستی

                           ولی روزی به دست خسته ام تسخیر خواهی شد

ببین سارا ، من خر، ساده بودم فکرمی کردم

                                   برای دیدنم  با هرکسی  درگیر خواهی شد

توحتی خم به ابرویت نمی آید از این موضوع

                             نگفتم آخرش روزی تو از من سیر خواهی شد

چو ابراهیم می سوزم در آتش با گناه عشق

                               اگر باران شوی حتی تو بی تاثیر خواهی شد

...

ببخش از اینکه با حرفم سرت را درد آوردم

                             توخوابی هستی و با مرگ من تعبیرخواهی شد

اگر با مردگان روزی من از این قبر برخیزم

                                  تودر سلول های مرده ام تکثیر خواهی شد

                                       برگرفته از کتاب شبانه های بی تو(۱۳۷۹)

                                 تا ابد در دام  تو زندانی ام

             بردن نام  تو یعنی  زلزله

                              خانه ای در معرض ویرانی ام

           می خورد بر صخره های قلب تو

                                موج های این دل طوفانی ام

           مثل گردابی که در خود مانده است

                           بی هدف در خویش می گردانی ام

            کودکانه  با نگاهی بی قرار

                                  گاه گاهی نیز می خندانی ام

           بادها معنای بی سامانی اند

                              من خودم مصداق سرگردانی ام

          خوب من محض خدا حرفی بزن

                               با سکوتی  تلخ می ترسانی ام

          با همین رفتار ،آخر، بی دلیل

                           روزی از پیش خودت می رانی ام

                         اردیبهشت ۱۳۷۵

            ای که از حال دل سوخته ام بی خبری

می نشینم سر راه تو  به امید سلام

              وتو بی عاطفه از پیش دلم می گذری

بغض پرواز مرا می شکنی با چشمت

                        پر پرواز ندارم ، بزنم  بال و پری

شاید از جانب بالا تو خودت ماموری

                 تا قرار از دل  این  مرد مسافر ببری

تو که خود منبع هرموردی از احساسی

               پس چرا گریه من ، در تو ندارد اثری؟

صبح فردا به سفر می روم اما ای کاش

                  قبل از آن از تو بگیرم اثری یا خبری

تا بگویم  که چه باشم چه نباشم هر آن

              در رگ غیرت گل کرده من شعله وری

...

گیجم از بس که نخوابیده ام  و بیدارم

      چشمم از خواب تماشای تو گرم است پری...

باد در زلف تو می پیچد ومی نالد و باز

          می شود قسمت تنهایی من در به دری

                               اردیبهشت۱۳۷۷ 

 من  وتو هر دو به دنبال دل یک دگریم

         چشم در چشم هم و از غم هم با خبریم

تا از این مساله بویی نبرد هیچ کسی

               هر دو از فاصله دور به هم می نگریم

در زمستان خدا با تن یخ کرده خود

                    ما به دنبال هم آواره کوه و کمریم

گره کار من وتو نشده باز هنوز

                 هر دو پا بسته دستان  قضا و قدریم

بهترین راه رسیدن به هم این است که ما

                       از لب بام دماوند به  پایین  بپریم

خون ما گردن این مردم وسنت هاشان

    ما که با مرگ هم از هر چه به دنیاست سریم

گور بابای جوانمرگی رنج آور مان

       ما که عمریست در این خاک خدا در به دریم

راستی مردن با هم چه صفایی دارد!!

              مثل آتشکده ای در دل هم شعله وریم

  سه  سال می شود  که  ما ز یکد گر بریده ایم

            چو لاک پشت خسته ای درون خود خزیده ایم

سه سال  می شود  که ما به  انتظار یکدگر     

                تمام  مشکلات  را به جان  و دل خریده ایم

سه سال می شود که ما در این سکوت پرصدا

               چه حرف ها وطعنه ها از این وآن شنیده ایم

سه سال می شودکه ما در این حصار زندگی

              به جز فریب و دشمنی از این محل ندیده ایم

چو کودکی که ساده قهر می کند زمادرش

                    چه ماجرای مضحکی من و تو آفریده ایم

در این بهار خسته کش خدا، خدای خوب من

             چه نقشه ها که ما دوتا برای هم کشیده ایم

و در همان مغازه ای که با هم آشنا شدیم

                     دوباره  بعد سالها به  یکدگر رسیده ایم

تو عینکی شدی و من خیال می کنم هنوز

                   هزار سال می شود که ما ز هم بریده ایم

...

بدون هیچ پرسشی چه خوب شد که آخرش

                     من و  تو  یک مسیر را دوباره برگزیده ایم

                                                         ( ۱۳۷۷)                                              

زنده شد ققنوس از خاکستر احساس من

رد پایی ماند ازاو در بستر احساس من

 یادت ای طوفان شورانگیز درذات بشر

تا دوباره جان بگیرم در غروب عمرخود

کاش آتش می زدی در دفتر احساس من

ای به شکل آشنا این روزها با من غریب

مگذر آسان بی ترحم از سر احساس من

خانه ای متروکه هستم  در هجوم  بادها

می وزد یاد تو در سرتا سر احساس من

مثل خون تازه در رگ بازهم فواره زد

آتش عشق  تو از خاکستر احساس من

                                           ( ۷۶ ایوان)

غیر اندیشه  تو در سر من چیزی نیست

             این قدر تند  نرو ،  محض  خداوند بایست

لحظه ای مکث کن وجان خودت راست بگو

                 مهربان قلب تو در دایره سلطه  کیست؟

تا که از دست تو راحت بشوم  خواهم رفت

         آخرین جمله اش این بود وبه من می نگریست

ای  تو که  دغدغه هر شب و هر روز منی

             می شود بی سر سبزتو مگر راحت زیست؟

تو نمی دانی از  آغاز عطا  کرده خدا

            به دل اهل زمین صفر وبه چشمان تو بیست

تو چه  دانی  که همین مرد سراپا تقصیر

                علت این همه افسردگی  و دردش چیست

خاطرت جمع که دست از تو نخواهم برداشت

            گر چه این حرف برای تو کمی تکراری ست

                                                          دانشگاه یزد ۷۷ 

از اینکه بی تو هستم ، بی تو باشم سخت دلگیرم

بازهم درحق من بد کرده ای

کارهایی که نباید کرده ای

مثل سنگی در مسیر جویبار

راه احساس مرا سد کرده ای

دست رد بر سینه من می زنی

دردهایم را مشدد کرده ای

درحق مردی که از خود خسته است

بی تعارف ظلم بی حد کرده ای

 با دوچشم آبی ات هربار، در

خودکشی ما را مردد کرده ای

 خودخوری در فکر بخت بسته را

سهم هر مرد مجرد کرده ای

 کاش می گفتی چرا همواره در

انتخاب خود  مرا رد کرده ای؟

بگو آیا که بعد از این همه چشم انتظاری

به این عاشق ترین مرد زمین دل می سپاری؟

نمی دانم که بعد از مرگ احساس و محبت

دوباره دست هایم را به گرمی می فشاری؟

تو بعد سالهای سال از من می گریزی

مقصر نیستی شاید!! به من عادت نداری!!

اگرچه در حراج عصمت این عصر سربی

هنوزم پرشکوه وسر به زیر و باوقاری

بگو خاتون مخمل پوش شب های کویری

سرت را کی به روی شانه هایم می گذاری

بگو که عشق بین ما حقیقت دارد و باز

ته قلبت مرا مانند سابق دوست داری

...

بگو از پشت خیس شیشه های عینک خود

برای دیدن کی لحظه ها را می شماری؟

 خبر  پیچید  در بین  تمام  دوستان  دور و  نزد یکم

خبرکوتاه بودو بد ، تصادف درمسیری پرزپیچ و خم

                  مسافر خواب  اما بخت  او بیدار دراین راه لغزنده

                   و باران بر فراز جاده ششدارمی بارید هی  نم نم

 میان خواب  و بیداری  شنیدم  عابری اندوهگین می گفت:

ببین هرکس درون این تصادف بوده بی شک مرده او در دم

                 کنارم خانمی زیبا جوان در چار چوب چادرش پنهان

                هنوزم  من نمی دانم که  او آیا فرشته بود ؟ یا آدم؟

 چنان غرق تماشا کردنش ماندم که بردم درد را از یاد

ودر یک آن دوچشم ناز او خارج شد از حال کما کم کم

             بساط  شادی  و آسایش ما را فلک با خون بدل می کرد

            چه تقدیر پر ازرنجی ،خدا نفرین به تخت وبخت این عالم

 به وقت بستری او بخش  خانمها و من در بخش  آقایان

نمیدانم  چرا این گونه بی پاسخ  جدا مان می کنند  ازهم

              اگرچه مثل من خرد وخرابی خسته از دست پرستاران

            تویی  تنها  برای  زخم های  دلخراش  پیکرم  مرهم

جاده ششدار:یک جاده پر وپیچ وخم در غرب کشور

 تورا به جان هرآنکس که دوست تر داری

 بگو  چگونه  از احوال من  خبر  داری  ؟

 درست مثل منی در به در شده در خویش

همیشه های خدا رنج و دردسر داری

 فدای چشم  سیاهت  عروسک  شرقی

چه سر به زیر و صمیمی به من نظر داری

 نگاه مردم این شهر سرد و بی تاثیر

تو ای نگاه صمیمی به دل اثر  داری

 در  این زمانه  آکنده  از درو غ وفریب

بگو چرا نشد ازعشق دست بر داری؟

 شبیه شعر وغزل های منزوی انگار

پرازدقایق سبزی و شور و شر داری

 در این خزان که گیاهان هرزه می خشکند

تو  آن درخت بزرگی  که برگ و  بر  داری

 تمام دلخوشی شاعرانه ام با توست

نگو که از دل تنگم سر سفر داری

 (تمام شد گل سرخم تمام  شد)  دیگر

تومثل اینکه به من میل مختصر  داری              

(شهریورماه ۱۳۷۹تهران )

از همه  بریده و از زمانه خسته ام

              مثل سالهای پیش باز دل شکسته ام

می نویسم از تو ای باعث شکفتگی

          در زمانه ای که من ازخودم گسسته ام

کی زشوق میکنی یک نظر به اینطرف

        ای فرشته ای که  دل  بر نگات بسته ام

تا بگیر م از لبت آن تقاص سرخ را

            روبروی  گونه ات  بارها نشسته ام

بارها درون خویش بیصدا و بیصدا

           مثل چینی ترک خورده ای شکسته ام

خاک راهت ای عزیزدرگذار لحظه ها

           یا به باد داه ام  یا  به گریه  شسته ام

در زمانه ای که عشق یک دروغ ساده است

           غیر چشم های تو دل به  کس نبسته ام

                          غزلی از سالهای خیلی دور

چشم مستی که به اوج هنر خویش رسید

یک نظر کرد و دلم  برد و مرا هیچ ندید

                                 گرچه بخشنده ترازحاتم طایی شده بود

                                 دست مهری به  سراسیمگی ما نکشید

آه ازدست تو ای کودک نه ساله عشق

که  بلوغ  تن  تو فاصله ها را  برچید

                              بیش از این طاقت  دوریت  ندارم به خدا

                             خسته ام خسته ازاین زندگی وگفت وشنید

چون شب قطب پرازبرفم وخاموشم وسرد

مگرای عشق توکاری بکنی چون خورشید

                                خسته ام  خسته  ز دنیای شما ای  مردم

                              کاش می شد که کسی حال مرا می فهمید

بعد  یک عمر غزل  ساختن از این دنیا

هیچ کس هیچ زمان حرف دلم را نشنیند

 یکی می خواند ازتنهایی وحسرت سرودش را

                                فلک با شیطنت وا می کند چشم حسودش را

 به روی سطح یک قوطی تلنگر زد به آرامی

                               سقوط قطره بارانی که می خواند سرودش را

  دوباره بر لب سیگار غم کبریت خواهد زد

                                 به آتش می کشد پس مانده بود و نبودش را

 وهی پک  می زند اندیشه را در هیات سیگار

                                 وحلقه حلقه خواهد کرد او هربار دودش را

 گریزی میزند با تکه نوری که به لب دارد

                                     تمام فصل فصل پرفراز و پر فرودش را

 دل عاشق ترین شاعر به دنیایی نخواهد داد

                                     خطوط گوشه چشم عسل گون کبودش را

 به شمع وچلچراغ وریسه وجارو نیازی نیست

                                 که آذین بسته هر کوچه سر راه ورودش را

 زن سیگاری شعرم پر از زیبایی محض است

                                دلم هرگر به یک دنیا نمی بخشد وجودش را

  دو چشم  آبی سبز پشت عینک بود

 واو مثال قشنگ یک عروسک بود

  میان  آمدگان  شهر  دلتنگی

 بدون هیچ دلیل بیخودی تک بود 

 دوچشم مست درشت رنگی اش انگار

 قرارگاه دوتا خلیج کوچک بود

 غمش نسیم ملایمی که می آمد

 و روح خسته من چو بادبادک بود

  تمام اهل محل دچار او بودند

 ولی به قول خودش هنوزکودک بود

  هجوم موج بلند موی او  انگار

 کنار قوس شقیقه مثل پیچک بود

 شبیه منتظری که خسته از دنیاست

 دچار رنج وغم وتعلل وشک بود

 دریغ که این زن باستانی تنها

 اسیردست پلید یک مترسک بود

 دلخسته ام از بودن و ازاینهمه تکرار

از دیدن این مردم و از کوچه و بازار

                     در هرطرف شهر سرراه تو سبزند

                      با کینه و با نفرت و با عقده  بسیار

 نفرین به تو ای مرد به دنبال چه هستی؟

شهر از نفس روح خبیثی شده  سرشار

                     عمریست که افسرده ام وزخمی ودلتنگ

                     از شایعه و رنجش و  از تهمت و آزار

چون باد سراسیمه وبی مقصد و منزل

دنبال  فرار از قفس شهرم  و  هر بار

                     تقدیر نمی خواهدازاین وضع رهایی

                     شاید که نگاه تو  مرا  کرده  گرفتار

باید که بتدریج در این وضع  بمیرم

چون جان به لب آمده ای درپس دیدار

                      ای زندگی  ای قصه  ناخواسته  من

                      دست ازسر این جان به لب آمده بردار

در خاک  فرو  رفتن و از خلق بریدن

افسوس نشد قسمت این مرد گرفتار

                     فردای همین شعر تو ای کاش بخوانی

                       اعلامیه ای  از من آواره به  دیوار

  ازآنروزی که چشمانت به راهم بود

                          دلم خوش بود روزی با تو خواهم بود

 به رویای تو دل خوش بودم ازاول

                                که این تنها خوشی گاه گاهم  بود

 نگاه مهربا نت در هجوم درد

                               همیشه چون دعا پشت وپناهم بود

 وجودت را به دست سرزنش مسپار

                                 گناه  از جانب  بخت سیاهم  بود

 تو تقصیری نداری غیرازاین مردم

                                   زمین وآسمان هم سد راهم بود

                             غم ورنج ومصیبت هر سه با هم بود

 به جای شادی وآسایش ولذت

                                  بساط  غم  برای من  فراهم  بود

 خیال با تو بودن در تمام عمر

                                   قرین لحظه های پر ز آهم   بود

 تورا فریاد کردم در گلوی شهر

                                به  جان تو  همین تنها گناهم  بود

 خداحافظ به واقع خوب میدانم

                             که دیگر با تودر یک جا نخواهم بود

                               زیبا  تر از نگاه  تو هرگز ندیده ام

                               این شد که از تمامی مردم بریده ام

هی فکرمیکنم که دراین روزهای تلخ            نام  تورا چگونه و از کی  شنیده ام

بازاز میان این همه  اسم  تصنعی                  خطی به دوراسم قشنگت کشیده ام

خطی بدور اسم تو ای مهربان ترین               یعنی تورا  برای خودم  برگزیده ام

تنها گواه صادق عشق میان ماست                این دستمال خیس  به آب دودیده ام

این دستمال کاغذ نرم سفید رنگ                  من بارها به زیر دو ابرو کشیده ام

دردوره ای که هرکه به فکرغنیمتست           عشق  تورا به قیمت جانم  خریده ام

بین من وتو فاصله بسیار بوده است               با این وجود فاصله ام  را دویده ام

مثل پرنده خسته از این ماجرای تلخ               ازشاخه ای به شاخه دیگرپریده ام

فرصت به ما نداد زمان زندگی کنیم                سارا تمام شد رگ خود را بریده ام

                              دیگر وقوع  معجزه هم کارساز نیست

                              چون نقطه ای به آخراین خط رسیده ام

درهجوم  کلمات  و هیجان  و ماتم               سر یک کوچه  بن بست رسیدیم  بهم

او سبکبارتر ازخواب  خدایان زمین            می زد آهسته و آرام و هوسناک  قدم

کودکی دربغلش بود به  زیبایی   ماه            زیرلب زمزمه میکرد " فدای  پسرم"

تنش  الماس  تراشیده  دوران  قدیم             تن من معدنی ازخستگی و ریزش غم

نشد ای حادثه مخملی امروزی                         بگذاری به دل ملتهب من مرهم

در تلاقی دو چشمان سیاهت با من               خنده  تلخ  تو دنیای  مرا ریخت  بهم

گیرم از شرم وحیا دم نزنم ازعشقت            چه جوابی به دل خون شده خود بدهم

من و تو دیر رسیدیم به هم ، اما  نه              آسمان نیز به بخت من وتوکرده ستم

دستم از دامن کوتاه تو کوتاه شده               کاش می شد که بمیرم سرراهت مریم

همه قصه من خواب  پرازرنجی بود            خواب دنیای  به  هم ریخته  یک آدم

 حالی بده ازجنس همان حال قدیمی

ای دختر زیبای پری روی صمیمی

 ای لرزه درافکنده به اعماق وجودم

ای قاعده و منطق هرعقل  سلیمی

 با انکه گریزان شده ای ازمن عاصی

در خانه ویران دلم باز مقیمی

 ده سال تمام است  که سرگشته وتنها

بی آنکه رعایت کنم ایدوست حریمی

 دنبال تو و سایه ای از نام تو هستم

افسوس وصد افسوس عجب وضع وخیمی

 عشقی که میان من وتوبود رسیده ست

از مرحله  باروری  تا  به  عقیمی

 باران پس از رفتن تو هم نرسانید

برجان پلاسیده من دست نسیمی

 تنها نه من از عشق تو آواره ترینم

دنبال تو آواره شده قشر عظیمی

 تو لایق مردی که در این شهر ندارد

ازبردن نام تو نه ترسی و نه بیمی

 سرچشمه این قافیه خشکید ونگفتم

 از خانم پرهیبتی ازرشته شیمی

 حاصلی نیست ترا سیر تماشا کردن

دیدن روی تو و پشت به دنیا کردن

ای خوشاصبح که چشمان سحردرخوابست

گره از زلف  به هم ریخته ات وا کردن

دست دردست تو تا آن سر دنیا رفتن

بعد از آن بستری از عشق مهیا کردن

روبروی صف مژگان بهم بافته ات

ای خوشا چشم ترا سیر تماشا کردن

صبح در آینه چشم به من دوخته ات

خویش را دیدن وصد حادثه برپا کردن

کاش ای کاش که می شد که  بدانم تا کی؟

از غم عشق تو با خویش مدارا کردن

باز خورشید سفر کرد وشب از راه رسید

چاره ای نیست بجز تکیه به فرداکردن

 ای دوچشم مست تودراین حوالی بی نظیر

خسته ام ، تنهاترینم ، دست هایم را  بگیر

قطره قطره آب شد، دل درغمت بی تاب شد

زیر خورشید  فروزان  نگاهت  ناگزیر

آه اگر صد سال بنشینم  تماشایت  کنم

من نخواهم شد زچشمان تو هرگزسیرسیر

باامید با تو ماندن ،  ازتو گفتن زنده ام

بی تو من می میرم ای بالا بلند سر به زیر

بس که دنبال تو راه افتاده ام دیوانه وار

رد پایم مانده بر شن های گرم این کویر

ای دلیل ماندن من در کویرستان درد

سایه عشق خودت را ازسرمن برمگیر

بشنوید ای مردمان دیروز من  تا دیدمش

با دلی پر اضطراب وشادمان بوسیدمش

 سیب سرخ گونه اش را در گذرگاه خیال

باهمین لب های بی جان خودم دزدیدمش

 اومی آمد با همان بوی بهشتی خوی خود

من مثال یوسف و پیراهنش بوئیدمش 

  اومی آمد شوکران در کف ومن دیوانه وار

یکنفس با خنده وشور وشعف نوشیدمش

 در گلستان جهان یک گل فقط چهره نمود

آری آری بازهم من ، بازهم من چیدمش

 این که آدم ها چرا دیوانه او می شوند

بارها رفتم  واز چشمان او پرسیدمش

 حاصل این شد درحریم چشم های سبزاو

پلکهایم ، پلکهایم ، ذوب شد تا دیدمش