دو چشم  آبی سبز پشت عینک  بود

واو مثال قشنگ یک عروسک  بود

میان  آمدگان  شهر  دلتنگی

بدون هیچ دلیل بیخودی تک بود

 وچشم های درشت رنگی اش انگار

قرارگاه دوتا خلیج کوچک بود

و اونسیم ملایمی که می آمد

و روح عاصی من چو بادبادک بود

تمام اهل محل دچار او بودند

و او به قول خودش هنوز کودک بود

هجوم  گیسوی تابدار او  انگار

کنار قوس شقیقه مثل پیچک بود

شبیه منتظری که خسته از دنیاست

دچار رنج وغم وتعلل وشک بود

دریغ که این زن باستانی شعر

اسیردست پلید یک مترسک بود

دلخسته ام از بودن و ازاینهمه تکرار

از دیدن این مردم و از کوچه و بازار

                     در هرطرف شهر سرراه تو سبزند

                      با کینه و با نفرت و با عقده  بسیار

 نفرین به تو ای مرد به دنبال چه هستی؟

شهر از نفس روح خبیثی شده  سرشار

                     عمریست که افسرده ام وزخمی ودلتنگ

                     از شایعه و رنجش و  از تهمت و آزار

چون باد سراسیمه وبی مقصد و منزل

دنبال  فرار از قفس شهرم  و  هر بار

                     تقدیر نمی خواهدازاین وضع رهایی

                     شاید که نگاه تو  مرا  کرده  گرفتار

باید که بتدریج در این وضع  بمیرم

چون جان به لب آمده ای درپس دیدار

                      ای زندگی  ای قصه  ناخواسته  من

                      دست ازسر این جان به لب آمده بردار

در خاک  فرو  رفتن و از خلق بریدن

اینست همان خواهش دیرینه ام ای یار 

                       فردای همین شعر تو ایکاش بخوانی

                       اعلامیه  مرگ  مرا  بر  دل  دیوار

ازآنروزی که چشمانت به راهم بود

                          دلم خوش بود روزی با تو خواهم بود

به رویای تو دل خوش بودم ازاول

                                که این تنها خوشی گاه گاهم  بود

نگاه مهربا نت در هجوم درد

                               همیشه چون دعا پشت وپناهم بود

وجودت را به دست سرزنش مسپار

                                 گناه  از جانب  بخت سیاهم  بود

تو تقصیری نداری غیرازاین مردم

                                   زمین وآسمان هم سد راهم بود

                             غم ورنج ومصیبت هر سه با هم بود

به جای شادی وآسایش ولذت

                                  بساط  غم  برای من  فراهم  بود

خیال با تو بودن در تمام عمر

                                   قرین لحظه های پر ز آهم   بود

ترا فریاد کردم در گلوی شهر

                                به  جان تو  همین تنها گناهم  بود

خداحافظ به واقع خوب میدانم

                             که دیگر با تودر یک جا نخواهم بود

                                     زیبا  تر از نگاه  تو هرگز ندیده ام

                              کاین گونه از تمامی مردم بریده ام

هی فکرمیکنم که دراین روزهای تلخ             نام  ترا چگونه و از کی  شنیده ام

بازاز میان این همه  اسم  تصنعی                 خطی به دوراسم قشنگت کشیده ام

خطی بدور اسم تو ای مهربان ترین               یعنی ترا  برای خودم  برگزیده ام

تنها گواه صادق عشق میان ماست                 این دستمال خیس  به آب دودیده ام

این دستمال کاغذ نرم سفید رنگ                   من بارها به زیر دو ابرو کشیده ام

دردوره ای که هرکه به فکرغنیمتست             عشق  ترا به قیمت جانم  خریده ام

بین من وتو فاصله بسیار بوده است               با این وجود فاصله ام  را دویده ام

مثل پرنده دنبال سرنوشت خویش                  ازشاخه ای به شاخه دیگرپریده ام

کم کم به آخرقصه می رسم ولی                  ای  روزگار بد به خدا من بریده ام

                              دیگر وقوع  معجزه هم کارساز نیست

                              چون نقطه ای به آخراین خط رسیده ام

درهجوم  کلمات  و هیجان  و ماتم              سر یک کوچه  بن بست رسیدیم  بهم

او سبکبارتر ازخواب  خدایان زمین            می زد آهسته و آرام و هوسناک  قدم

کودکی دربغلش داشت به شیرینی خویش      زیرلب زمزمه میکرد " فدای  پسرم"

 تنش  الماس  تراشیده  اعصار  قدیم            تن من جایگه خستگی و محنت و غم

 کاش می شد بگذاری به نگاهت هربار         بر جراحات  دل  سوخته  من  مرهم

 درتلاقی من و چشم چراغان شده ات          خنده  ناز  تو دنیای  مرا ریخت  بهم

 سروهای همه دنیا  زخجالت مردند             ای  به  قربان  تو و قد  بلندت  عالم

 گیرم از شرم وحیا دم نزنم ازعشقت          چه جوابی به دل خون شده خود بدهم

 من و تو دیر رسیدیم به هم ، اما  نه            دست  تقدیربه بخت من وتوکرده ستم

 کاش می شد که بمیرم  سرراهت بانو          پیش پای توهمینجا وهمین ساعت ودم

 همه قصه من خواب  پرازرنجی بود           خواب دنیای  به  هم ریخته  یک آدم

 عمر کوتاه مرا با نفس خود می برد            عشق، این واژه هرجائی  دامن مریم

 یاد باد آنکه ترا گرم در آغوش گرفت          یاد باد آنکه زگرمای تنت  می مردم

حالی بده ازجنس همان حال قدیمی

ای دختر زیبای پری روی صمیمی

 ای لرزه درافکنده به اعماق وجودم

ای قاعده و منطق هرعقل  سلیمی

 با انکه گریزان شده ای ازمن عاصی

در خانه ویران دلم باز مقیمی

 ده سال تمام است  که سرگشته وتنها

بی آنکه رعایت کنم ایدوست حریمی

 دنبال تو و سایه ای از نام تو هستم

افسوس وصد افسوس عجب وضع وخیمی

 عشقی که میان من وتوبود رسیده ست

از مرحله  باروری  تا  به  عقیمی

 باران پس از رفتن تو هم نرسانید

برجان پلاسیده من دست نسیمی

 تنها نه من از عشق تو آواره ترینم

دنبال تو آواره شده قشر عظیمی

 تو لایق اندیشه آنی که ندارد

ازبردن نام تو نه ترسی و نه بیمی

 سرچشمه این قافیه خشکید ونگفتم

 از خانم پرهیبتی ازرشته شیمی

 آن زلزله ممتد ویرانگر عاصی

طوفان به جا مانده از آن عشق قدیمی

 دنبال تو مثل خوره افتاده به جانم

انگار نه انگار که شیطان رجیمی

حاصلی نیست ترا سیر تماشا کردن

دیدن روی تو و پشت به دنیا کردن

ای خوشاصبح که چشمان سحردرخوابست

گره از زلف  به هم ریخته ات وا کردن

دست دردست تو تا آن سر دنیا رفتن

بعد از آن بستری از عشق مهیا کردن

روبروی صف مژگان بهم بافته ات

ای خوشا چشم ترا سیر تماشا کردن

صبح در آینه چشم به من دوخته ات

خویش را دیدن وصد حادثه برپا کردن

کاش ای کاش که می شد که  بدانم تا کی؟

از غم عشق تو با خویش مدارا کردن

باز خورشید سفر کرد وشب از راه رسید

چاره ای نیست بجز تکیه به فرداکردن

 ای دوچشم مست تودراین حوالی بی نظیر

خسته ام ، تنهاترینم ، دست هایم را  بگیر

قطره قطره آب شد، دل درغمت بی تاب شد

زیر خورشید  فروزان  نگاهت  ناگزیر

آه اگر صد سال بنشینم  تماشایت  کنم

من نخواهم شد زچشمان تو هرگزسیرسیر

باامید با تو ماندن ،  ازتو گفتن زنده ام

بی تو من می میرم ای بالا بلند سر به زیر

بس که دنبال تو راه افتاده ام دیوانه وار

رد پایم مانده بر شن های گرم این کویر

ای دلیل ماندن من در کویرستان درد

سایه عشق خودت را ازسرمن برمگیر

 بشنوید ای مردمان دیروز من  تا دیدمش

با دلی پر اضطراب وشادمان بوسیدمش

 سیب سرخ گونه اش را در گذرگاه خیال

باهمین لب های بی جان خودم دزدیدمش

 اومی آمد با همان بوی بهشتی خوی خود

من مثال یوسف و پیراهنش بوئیدمش 

  اومی آمد شوکران در کف ومن دیوانه وار

یکنفس با خنده وشور وشعف نوشیدمش

 در گلستان جهان یک گل فقط چهره نمود

آری آری بازهم من ، بازهم من چیدمش

 این که آدم ها چرا دیوانه او می شوند

بارها رفتم  واز چشمان او پرسیدمش

 حاصل این شد درحریم چشم های سبزاو

پلکهایم ، پلکهایم ، ذوب شد تا دیدمش

 وقتی که حادثه تکرارمی شود

شوق وصال تو بسیار می شود

از اوج حادثه تا قعر فاجعه

فکر نبود تو تکرار می شود

می پرسم ازدل مرده سبوی عشق

از خون سرخ که سرشار می شود

جریان چشم تو ای آبی زلال

در وسعت دلم انبار می شود

شور جوانی ورویای زندگیم

دردا که نزد تو انکار می شود

دلواپسم که درخت حیات من

دور از نگاه تو پر بار می شود

گرچه" نه" پاسخ درخواست بوده ست

گرچه دوباره دلم  زار می  شود

اما دوباره به خود وعده می دهم

آن روزها نشد این بار می شود